2018 07 03 Vlinderstruik 004 w400Vlinder en vlinderstruik
Ik kijk uit over het water achter de kerk. De zon schijnt op het water, het riet wiegt zacht in de wind. Op de vlinderbloem wiegen de vlinders mee. Hun vleugels spreiden zich en laten die unieke patronen zien. Kleurrijk en veelvormig, niet willekeurig maar wiskunstig. Ze sluiten hun vleugels; alsof ik ze te lang bewonder, alsof ze mij willen uitdagen om nog even te wachten en te blijven kijken. Intussen zijn ze rusteloos aan het werk, van het ene bloemetje naar de andere. Zo oogsten ze hun portie nectar, terwijl ze meebewegen met de grote pluimen in de wind.

Soms onderbreken ze hun verzamelwoede voor een fladderdans, zo grillig en schijnbaar onhandig. Zoeken ze flarden van geuren van verse bloemen? Zoeken ze een partner om een vlinderdans mee uit te voeren? Of koestering? Ook vlinders zoeken koestering in de zon. Op de tegels, op de schutting. Hun vleugels openen zich helemaal, 180 graden. Zitten er zonnecelletjes in die kleine rondjes op de vleugels? Zodat ze de dag door weer verder kunnen hoppen van de ene naar de andere nectarbron?

Wat leeft, beweegt
De fladderaars zitten ook op de schutting – naast de schaduw van de beweeglijke takken van de vlinderstruik.
Scherp afgetekend in grijs-zwart geeft de wind de takken een wisselvallig ritme. Tweekwartsmaat, vierkwartsmaat, korte en lange rusten. Soms beweegt een blad ook in een eigen beweging, als een vleugeltje dat even heftig slaat. De schaduw op de schutting maakt de vorm en beweging scherp. Het doet zich voor als een kunstwerk. Als een installatie die voortdurend aan verandering onderhevig is. Geen moment is hetzelfde door de wind, door de schuivende wolken, door de bewegende zon.

Projectie
Die projectie op de schutting is boeiend en laat meer details zien. Maar de kleur en de diepte verdwijnen. Projecties zijn boeiend, maar niet het hele leven. Hoe vaak en hoe graag we ook op het scherm kijken. Films zijn niet het echte leven, reclames ook niet. Verhalen ook niet. Games ook niet. Ideeën of filosofieën doen ook geen recht aan het hele leven, er gaat altijd iets verloren. Er is altijd een eenzijdige belichting. Daarom wordt geschiedenis aangevuld of herschreven. Daarom zijn theorieën tijdelijk. Het leven zelf is groter en groots. Mijn eigen leven is groter dan statistieken of mijn afkomst of mijn taal of mijn netwerk. Mijn leven is groter dan wat een ander ervan ziet. En dat geldt ook voor het leven van de ander: dat is groter en meer dan ik er van kan zien en bevatten.

Aanraken en geraakt worden
Wij willen het leven graag verbeeld zien, we willen het ervaren, we willen het begrijpen. We zien vaak de projectie van het leven. De zon is groots en kan daardoor beweging en stilstand projecteren. Wie of wat is er zo groots dat we ons leven kunnen projecteren en in beeld krijgen? We zoeken naar iets groters om het toch te kunnen beheersen. We willen beheersen en we zijn zelf bewegend onderdeel van het leven.

God is groter dan alle menselijke projectiemiddelen. Het gevoel niet, ook het verstand niet, ook de ervaring niet zijn groot genoeg om God in beeld te krijgen. In de kerk oefenen we samen in het loslaten van onze eigen beelden. In onze bijeenkomsten laten we ons telkens weer meenemen in de woorden van Jezus. Hij ontvouwt de kijk op God in het Onze Vader. Hij doet ons opkijken in ontzag en vertrouwen naar God die al het leven heeft gemaakt.


Social

Vertrouwenspersoon Meldpunt misbruik

Blijf er niet mee zitten
Blijf er niet mee zitten
Blijf er niet mee zitten