rups tot vlinder
De eerste geboorte is als een rupsje nooit genoeg. En na verloop van tijd trekt de rups zich terug, zekert zich met een dunne draad. En dan begint het geworstel. Om van die rupshuid af te komen. Want binnen zijn velletje is een tweede huid ontstaan. En daarvoor moet die oude huid worden afgestroopt. En in die tweede huid die strak als een harnas zit, vormt zich die vlinder.

Die er totaal anders uit ziet. Die een totaal ander leven heeft. Niet meer moeizaam op de grond, geen blaadjes meer. Maar heerlijk fladderen van bloem naar bloem om daar het zoet te genieten.

Zo kun je ook naar het leven kijken wanneer je gelooft in God. Jezus Christus zei al: Een mens moet opnieuw geboren worden. Paulus schrijft ook – als je door de Geest geleid wordt, ben je een kind van God. Dat is 'opnieuw geboren worden'. Je krijgt door het geloof een ander innerlijk. Een hart van de Geest. Dat gaat je hele leven mee als je er in blijft leven en werken en wonen en ontdekken.

Want die Geest doet het werk – maar niet buiten je om.

In je groeit het vertrouwen op God, dat Hij voor je leven zorgt. In je groeit die nieuwe mens die zich niet van buiten laat zien. Van buiten worden we net als alle andere mensen ouder, verliezen we krachten, worden we afhankelijk. Maar van binnen groeit die nieuwe mens, die aan het licht komt als Jezus Christus terugkomt.

De mens die op Hem lijkt en bij Hem past. De mens die steeds weer openstaat voor het leven dat uit Jezus Christus zelf stroomt. Gezekerd door die onzichtbare draad die geloof heet, blijf je uitzien naar die nieuwe mens van het type 'Jezus'. Door alle verval en afhankelijkheid heen. Dat heet hoop!


Social

Vertrouwenspersoon Meldpunt misbruik

Blijf er niet mee zitten
Blijf er niet mee zitten
Blijf er niet mee zitten